Wat wil ik? Wat kan ik?

Wat heb ik daarvoor nodig?

Individuele casuïstiekaanpak:

De individuele casuïstiekaanpak van Proeftuin Ruwaard gaat uit van de vragen en wensen van mensen in de wijk. In een persoonlijk gesprek stellen we drie vragen:

  • Wat zijn jouw doelen en waar wil jij naartoe werken?
  • Wat kun jij betekenen voor jezelf en voor een ander?
  • En wat heb je daarvoor nodig?

Op basis van de antwoorden zoeken we de juiste partijen om met elkaar het gesprek aan te gaan. De professionals gaan samen met mensen in hun eigen huis in gesprek. Samen wordt een plan gemaakt, waar iedereen het mee eens is en direct mee aan de slag gaat.

Dat is toch logisch?

Dit klinkt als een eenvoudige en logische werkwijze, maar dat is het niet. Het vraagt echt om een andere manier van denken, doen en organiseren van wijkbewoners, professionals én hun organisaties. Door deze aanpak staat de vraag van de wijkbewoner echt centraal en niet het aanbod van instanties. Oplossingen passen vaak dus niet helemaal (of helemaal niet) binnen het huidige aanbod dat organisaties bieden. Het vraagt om maatwerk. Professionals werken hierdoor lang niet altijd volgens de ‘standaard’ werkwijze van hun organisatie. En daar zijn veel organisaties niet op ingericht.

“De professionals willen wel, maar ze vragen zich af of ze echt de ruimte hebben om anders te handelen. Kun je iets anders doen dan wat ‘normaal’ is binnen je organisatie? Je moet er lef voor hebben.”- Kwartiermaker en aanjager Bart Bakker

Actie-leren

De casuïstiekaanpak werkt op basis van actie-leren. Dit betekent dat wijkbewoners, professionals, managers en bestuurders simpelweg zijn begonnen met deze manier van werken, in plaats van eerst plannen van eisen en projectplannen op te stellen. Dit vanuit het idee dat het schrijven van een plan niet het antwoord biedt op de vragen die er leven in de wijk. Alle betrokkenen hebben in allerlei bijeenkomsten, sessies en overleggen stilgestaan bij het leerproces van dit project. Hierin wordt bijvoorbeeld heel duidelijk zichtbaar welke drempels er zijn, hoe die kunnen worden weggehaald en welke gedragsverandering er nodig is. Zo leren we van elkaar en mét elkaar. Het actie-leren noemen we de Leergeschiedenis van Proeftuin Ruwaard. De eerste resultaten zijn inmiddels gepubliceerd.

Stappen casuïstiekaanpak

  • In gesprek met de wijkbewoner
  • Samen werken aan de oplossing. Wanneer de oplossing binnen de huidige systemen niet mogelijk is, gaan we het tóch doen.
  • Per casus maken we een micro-analyse waarmee we de effecten voor de wijkbewoner (door de wijkbewoner ervaren welzijn of geluk) inzichtelijk maken en de kosten in beeld brengen.
  • Periodiek – ongeveer om de 6 weken – komen betrokkenen bij elkaar om te leren van elkaars ervaringen en de micro-analyses van de verschillende casussen.
  • Op basis van de geleerde lessen formuleren we vervolgstappen bínnen eigen organisaties en voor de proeftuin als geheel.

Voorbeeldcasus:

Een man kreeg zijn leven niet meer op orde kreeg, nadat vijf jaar geleden zijn kind overleed. Hij kon geen regie meer nemen en zijn huis was een enorme puinhoop. Hij heeft dankzij de casuïstiekaanpak niet alleen geestelijke ondersteuning gekregen, maar is ook in contact gebracht met de kringloop om stukje bij beetje zijn huis – en daarmee ook zijn leven – weer op orde te krijgen.

"Eigenlijk willen organisaties in deze wijk al bijna niet meer op de oude manier werken” - Kwartiermaker en aanjager Bart Bakker.

De volgende stap

Inmiddels zijn ongeveer 70 mensen samen met professionals aan de slag gegaan. Iedereen die deelneemt, is enthousiast over deze manier van werken. Daarnaast is het resultaat positief: mensen voelen zich goed en het zorgt voor goedkopere zorg. De belangrijkste volgende stap is dan ook dat de werkwijze standaard onderdeel wordt van de organisaties, zodat professionals en hun collega’s hun werk beter en gemakkelijker kunnen doen.